„Bądź grzeczny…”, „Znowu byłeś niegrzeczny….” – pojęcie grzeczności bardzo często pojawia się w ustach rodziców. Każda mama i każdy taty marzą, aby ich dziecko było grzeczne, cokolwiek to oznacza. Co zrobić, gdy zachowanie naszego malucha rozmija się z naszym pojęciem bycia grzecznym?

Niegrzeczne, czyli jakie?

Na początku warto zdefiniować sobie pojęcie grzeczności. Jeśli rodzic, myśląc o grzecznym dziecku, ma na myśli takie, które zawsze spełnia jego prośby, nie sprawia kłopotów, spokojnie bawi się samo, nie przeszkadzając i nie brojąc, może być trudno o wychowanie takiego ideału. Niegrzecznym dzieckiem nazywa się niestety takie, które – niekiedy głośno i w nieodpowiednim czasie, a czasem w nieodpowiedni sposób – wyraża swoje potrzeby. Maluch, który krzyczy, niszczy zabawki albo przedmioty, używa niestosownego języka, robi bałagan, jest nazywany niegrzecznym. Tymczasem za każdym zachowaniem (nie tylko dziecka) kryje się potrzeba. Dotarcie do niej i zrealizowanie jej może być kluczem do sukcesu i przynieść o wiele trwalsze skutki niż upominanie czy karanie.

Niegrzeczne czy niezrozumiane?

Założyciele przedszkola Ziarenko, funkcjonującego w myśl pedagogiki waldorfskiej, wyraźnie twierdzą, że nie ma dzieci niegrzecznych. Są tylko takie, których ktoś nie rozumie i które próbują wyrazić swoje potrzeby, nie zawsze w akceptowalny społecznie sposób. Zanim więc kolejny raz nazwiemy dziecko niegrzecznym, zastanówmy się, z czego wynika jego zachowanie. Być może poświęcamy mu za mało czasu, być może jest sfrustrowane jakimś niepowodzeniem w przedszkolu lub w zabawie z rodzeństwem, a może po prostu jego dziecięca kreatywność podsunęła mu sposób na zabawę, o którym jeszcze nie dowiedział się, że jest niewłaściwy. Być może bałagan zrobiony w szafie z bielizną wynikał z dobrych chęci? Spróbujmy lepiej wsłuchiwać się w swoje dziecko i trafniej rozpoznawać jego potrzeby. Maluch musi też wiedzieć, że z każdą troską może zwrócić się do rodzica bez obaw o to, że zostanie skrzyczane, za to z pewnością, że zostanie wysłuchane.