Data początkowa w ubezpieczeniach to rozwiązanie stosowane w ubezpieczeniach odpowiedzialności cywilnej. Używanie tego terminu w umowie ma za zadanie ograniczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody będące następstwem wypadków ubezpieczeniowych, które miały miejsce po „dacie początkowej”, przez którą rozumie się pierwszy dzień okresu ubezpieczenia. Przy kontynuacji ubezpieczenia na identycznych warunkach, w kolejnych następujących po sobie okresach ubezpieczenia, za datę początkową przyjmuje się pierwszy dzień okresu ubezpieczenia pierwszej umowy. W razie braku kontynuacji ubezpieczenia lub zmiany warunków ubezpieczenia, za datą początkową uważa się pierwszy dzień, w którym rozpoczyna się okres ubezpieczenia po przerwie lub zmianie warunków ubezpieczenia. Pojęcie to definiują tzw. triggery, czyli klauzule czasowe. Zostały one z czasem wypracowane przez praktykę ubezpieczeniową.

Po 1 stycznia 2004 r. ramy czasowe ubezpieczenia OC zostały usankcjonowane przez ustawodawcę w postaci regulacji artykułu 822 kodeksu cywilnego. Jednak w praktyce zakres czasowy umowy OC nadal interpretowany był dosyć dowolnie przez ubezpieczycieli. Dopiero nowelizacja kodeksu cywilnego z 10 sierpnia 2007 r. wprowadziła sztywne ramy dotyczące klauzul czasowych.