Hiperdoncja to nieprawidłowość w uzębieniu, która polega na zbyt dużej ilości zębów. U osoby dorosłej za prawidłowe uznaje się posiadanie do 32 zębów. Hiperdoncja może również dotyczyć dziecka, jeśli posiada ono więcej niż 20 zębów mlecznych. Statystycznie hiperdoncja dotyka 3% populacji. Ta anomalia częściej występuje u mężczyzn niż u kobiet oraz w większości przypadków dotyczy szczęki, a nie żuchwy. Hiperdoncja wymaga interwencji ze strony stomatologa, gdyż może prowadzić do nieprawidłowości zgryzu.

Dlaczego dodatkowe zęby wyrastają?

Hiperdoncja najczęściej obejmuje zęby sieczne niż kły czy zęby przedtrzonowe. O wystąpieniu hiperdoncji decydują zmiany zachodzące już w okresie życia płodowego. Inne czynniki, które sprzyjają hiperdoncji, to rozszczepienie podniebienia oraz choroby genetyczne. Zbyt duża ilość zębów może świadczyć o schorzeniach takich jak dysplazja obojczykowo-czaszkowa, zespół Crouzona, zespół Leoparda czy zespół Downa.

Rodzaje hiperdoncji

Istnieją różne rodzaje nadliczbowości zębów: rzeczywista, rzekoma oraz związana z trzecim ząbkowaniem. W hiperdoncji rzeczywistej powstaje więcej zawiązków zębów dla danego typu uzębienia, niż jest to normalne. Hiperdoncja rzekoma jest związana tym, że ząb mleczy pozostaje w jamie ustnej, pomimo wyrzynania się zęba stałego, który ma go zastąpić. Osobliwym przypadkiem jest trzecie ząbkowanie, kiedy dochodzi do wyrzynania się zębów po raz trzeci – w miejscu usuniętego zęba stałego pojawia się kolejny. Ponadto, zęby powodujące hiperdoncję możemy podzielić na dodatkowe – czyli o prawidłowej budowie – oraz nadliczbowe, których budowa lub kształt są nieprawidłowe.

Leczenie hiperdoncji

Przy zaobserwowaniu hiperdoncji należy pozbyć się zębów nadliczbowych. Wystarczy, że dentysta dokona ich ekstrakcji. Wówczas często po pozbyciu się zęba wymagana jest korekta zgryzu. W przypadku trudnych do usunięcia zębów wymagana jest interwencja chirurga stomatologicznego. Czasami jednak, gdy ząb nadliczbowy rozwija się prawidłowo i nie zagraża uzębieniu, można go obserwować i potem zdecydować o jego pozostawieniu.